دیوان بیدل شیرازی/رسم غمخواری

مدد عشق

رســـــــم غمخـــواری از بیدل شیرازی

ابنای جهان

دیوان بیدل شیرازی

گر به هفتـاد رســــد عمــر و یا هشتادت		عــــــاقبت سیل فنـــــا می بکنـــــد بنیادت
چنـــد پابســــت هوی و هوس خویشـــــتنی		بنــــــدۀ عشق بتی شـــو که کنـد آزادت
مردی ای مرغ دل اندر قفس سینه مگـر		که به گوشم نرسد شام و سحر فریادت
بایدت از سر عالم به حقیقت بر خاسـت		گــر هــــوای رخ معشــوق بســر افتــادت
عشق را طبع بلند است و تو آن صید زبون		که ز فتــراک بیفکنـــــــد به ره صیـادت
ای دل از روز ازل طرح تو تا ریخته اند		جـــــــــز خـــرابیها محـــــــبت نکنـــد آبادت
آمدی بر سر بالین من از روی وفا		رســـــــم غمخـــواری عشــــاق مبارکبــادت
نرم زآتش شود آهن نه شگفت ار آهم		رحــــم اندر دل چون آهــــن اگر افتادت
نام بیدل که ز عشقت به زبانها افتــــاد		اینـــقدر یاد نکــــــردی که برفت از یادت

***