دیوان بیدل شیرازی/ابنای جهان

رسم غمخواری

ابنای جهان
از بیدل شیرازی

مرارت

آشفته چو موی تو نه امروز دل ماست		دیریست که با زلف توام این سر و سوداست
جز ماه جمال تو و آن زلف شب آسا		نوروز که دیـــــــده است که اندر شب یلداست
این صبح جمال تو که طالع شده از بام		یا مهــــــــر جهانتــــاب کــه آفــــاق بیــــاراست
صبر از لب جان بخش تو دل را چه خیالست		از شهــــــد مگــــــس را نتـــوان گفت شکیباست
گر زهر ز دست تو نه زهر است زبیب است		گر خار براه تو نه خار است که خرماست
گفتم که مگر عشق تو پنهان کنم از خلق		وآن نیز نشاید که ز رخســــار تو پیداست
حسن تو حکایت کند احوال دل خلق		ما هیـــــچ نگفتیــــــــم و حـــــکایت به زبانهاست
هر سو نگرم روی تو بینم که نبیند		جز آب همی دیدۀ ماهی که به دریاست
هر چند که جائی ز تو خالی نبود هیچ		جائی نتوان گفت که جای تو در آنجاست
بیدل که ز ابنای جهان جست کناری		تنهاست ولی چون به خیال تو نه تنهاست

***

منوی ناوبری