دیوان فخر شیرازی/طریق ادب

جامۀ صبر

طریق ادب از فخر شیرازی

خاطر محزون

دیوان فخر شیرازی

منم که کعبۀ کوی تو سجده گاه منست		طواف درگه او کار سال و ماه منست
گرم گناه برون از حد است باکی نیست		که عفو و خلق کریم وی عذر خواه منست
ز ذلّ بندگی نفس هر که شد آزاد		اگر گدای سر کوست پادشاه منست
به هر چه حکم کند در وجود من فضل است		غنا و قدرت و علمش بر این گواه منست
سر ار فرود به شاهی نیاورم چه عجب		ز خاک درگه او افسر و کلاه منست
از آن زمان که شدم مقیم حضرت او		مقام پادشاهی دون پایگاه منست
بگو به شیخ مکن عرضه دین خود بر من		که غیر کیش محبت نه رسم و راه منست
عجب ز فخر که گفت اختیار اوست گنه		تو در طریق ادب کوش گو گناه منست

***