دیوان بیدل شیرازی/ کدام مه

جامۀ جان

کدام مه از بیدل شیرازی

سیل سرشک

دیوان بیدل شیرازی

باز این چه ماتمست که عالم پر از عزاست		باز این عزای کیست که صاحب عزا خداست
باز این چه شورش است کزان مضطرب زمین		باز این کدام فتنه کزان منقلب سماست
این مویه بهر چیست که نه طاق پر طنین		وین نوحه بهر کیست که آفاق پر صداست
هم خاک غم نشسته به رخسار عالم است		هم گرد فتنه خاسته تا عرش کبریاست
از بسکه دود آه رخ چرخ قیرگون		وز بسکه بار غم کمر آسمان دو تاست
سکّان آسمان و زمین گریه میکنند		گویی که جمله کون و مکان تعزیت سراست
ماه محرم از افق غم طلوع کرد		یا صبح رستخیز که هنگامۀ جزاست
این روز خود چه روز که از شام تیره تر		وین مه کدام مه که قیامت از آن بپاست
تا گوش بشنود همه را ذکر ماتم است		تا دیده بنگرد همه را پیرهن قباست
افسانۀ گذشته بیان میکنند خلق		یا خود هنوز واقعۀ کربلا به جاست
در شام باز نوبت شاهی زند یزید		در کوفه باز رایت ظلم و ستم بپاست
از نو اسیر لشکر کین اند اهل بیت		وز نو شهید تیغ جفا شاه کربلاست
در این عزا که پشت سپهر برین خم است		گر خون رود ز دیدۀ خلق جهان کم است

***