نمایش مبدأ برای مثنوی معنوی/علامت عاقل تمام و نیم‌عاقل و مرد تمام

{{سرصفحه
| عنوان = [[دفتر چهارم مثنوی]]
| مؤلف = مولوی
| قسمت =(علامت عاقل تمام و نیم‌عاقل و مرد تمام و نیم‌مرد و علامت شقی مغرور لاشی)
| قبلی =
|‌ بعدی =
| یادداشت =
}}
{{شعر}}
{{ب|عاقل آن باشد که او با مشعله‌ست|او دلیل و پیشوای قافله‌ست}}
{{ب|پیرو نور خودست آن پیش‌رو|تابع خویشست آن بی‌خویش‌رو}}
{{ب|ممن خویشست و ایمان آورید|هم بدان نوری که جانش زو چرید}}
{{ب|دیگری که نیم‌عاقل آمد او|عاقلی را دیده‌ی خود داند او}}
{{ب|دست در وی زد چو کور اندر دلیل|تا بدو بینا شد و چست و جلیل}}
{{ب|وآن خری کز عقل جوسنگی نداشت|خود نبودش عقل و عاقل را گذاشت}}
{{ب|ره نداند نه کثیر و نه قلیل|ننگش آید آمدن خلف دلیل}}
{{ب|می‌رود اندر بیابان دراز|گاه لنگان آیس و گاهی بتاز}}
{{ب|شمع نه تا پیشوای خود کند|نیم شمعی نه که نوری کد کند}}
{{ب|نیست عقلش تا دم زنده زند|نیم‌عقلی نه که خود مرده کند}}
{{ب|مرده‌ی آن عاقل آید او تمام|تا برآید از نشیب خود به بام}}
{{ب|عقل کامل نیست خود را مرده کن|در پناه عاقلی زنده‌سخن}}
{{ب|زنده نی تا همدم عیسی بود|مرده نی تا دمگه عیسی شود}}
{{ب|جان کورش گام هر سو می‌نهد|عاقبت نجهد ولی بر می‌جهد}}
{{پایان شعر}}