نمایش مبدأ برای مثنوی معنوی/رفتن خواجه و قومش به سوی ده

{{سرصفحه
| عنوان = [[دفتر سوم مثنوی]]
| مؤلف = مولوی
| قسمت =(رفتن خواجه و قومش به سوی ده)
| قبلی =
|‌ بعدی =
| یادداشت =
}}
{{شعر}}
{{ب|خواجه و بچگان جهازی ساختند|بر ستوران جانب ده تاختند}}
{{ب|شادمانه سوی صحرا راندند|سافروا کی تغنموا بر خواندند}}
{{ب|کز سفرها ماه کیخسرو شود|بی سفرها ماه کی خسرو شود}}
{{ب|از سفر بیدق شود فرزین راد|وز سفر یابید یوسف صد مراد}}
{{ب|روز روی از آفتابی سوختند|شب ز اختر راه می‌آموختند}}
{{ب|خوب گشته پیش ایشان راه زشت|از نشاط ده شده ره چون بهشت}}
{{ب|تلخ از شیرین‌لبان خوش می‌شود|خار از گلزار دلکش می‌شود}}
{{ب|حنظل از معشوق خرما می‌شود|خانه از همخانه صحرا می‌شود}}
{{ب|ای بسا از نازنینان خارکش|بر امید گل‌عذار ماه‌وش}}
{{ب|ای بسا حمال گشته پشت‌ریش|از برای دلبر مه‌روی خویش}}
{{ب|کرده آهنگر جمال خود سیاه|تا که شب آید ببوسد روی ماه}}
{{ب|خواجه تا شب بر دکانی چار میخ|زانک سروی در دلش کردست بیخ}}
{{ب|تاجری دریا و خشکی می‌رود|آن بمهر خانه‌شینی می‌دود}}
{{ب|هر که را با مرده سودایی بود|بر امید زنده‌سیمایی بود}}
{{ب|آن دروگر روی آورده به چوب|بر امید خدمت مه‌روی خوب}}
{{ب|بر امید زنده‌ای کن اجتهاد|کو نگردد بعد روزی دو جماد}}
{{ب|مونسی مگزین خسی را از خسی|عاریت باشد درو آن مونسی}}
{{ب|انس تو با مادر و بابا کجاست|گر بجز حق مونسانت را وفاست}}
{{ب|انس تو با دایه و لالا چه شد|گر کسی شاید بغیر حق عضد}}
{{ب|انس تو با شیر و با پستان نماند|نفرت تو از دبیرستان نماند}}
{{ب|آن شعاعی بود بر دیوارشان|جانب خورشید وا رفت آن نشان}}
{{ب|بر هر آن چیزی که افتد آن شعاع|تو بر آن هم عاشق آیی ای شجاع}}
{{ب|عشق تو بر هر چه آن موجود بود|آن ز وصف حق زر اندود بود}}
{{ب|چون زری با اصل رفت و مس بماند|طبع سیر آمد طلاق او براند}}
{{ب|از زر اندود صفاتش پا بکش|از جهالت قلب را کم گوی خوش}}
{{ب|کان خوشی در قلبها عاریتست|زیر زینت مایه‌ی بی زینتست}}
{{ب|زر ز روی قلب در کان می‌رود|سوی آن کان رو تو هم کان می‌رود}}
{{ب|نور از دیوار تا خور می‌رود|تو بدان خور رو که در خور می‌رود}}
{{ب|زین سپس پستان تو آب از آسمان|چون ندیدی تو وفا در ناودان}}
{{ب|معدن دنبه نباشد دام گرگ|کی شناسد معدن آن گرگ سترگ}}
{{ب|زر گمان بردند بسته در گره|می‌شتابیدند مغروران به ده}}
{{ب|همچنین خندان و رقصان می‌شدند|سوی آن دولاب چرخی می‌زدند}}
{{ب|چون همی‌دیدند مرغی می‌پرید|جانب ده صبر جامه می‌درید}}
{{ب|هر که می‌آمد ز ده از سوی او|بوسه می‌دادند خوش بر روی او}}
{{ب|گر تو روی یار ما را دیده‌ای|پس تو جان را جان و ما را دیده‌ای}}
{{پایان شعر}}