نمایش مبدأ برای عطار (فی‌وصف حاله)/چون به نزغ افتاد آن دانای دین

{{سرصفحه
| عنوان = [[عطار (فی‌وصف حاله)]]
| مؤلف = عطار
| قسمت =(چون به نزغ افتاد آن دانای دین)
| قبلی =
|‌ بعدی =
| یادداشت =
}}
{{شعر}}
{{ب|چون به نزغ افتاد آن دانای دین|گفت اگر دانستمی من پیش ازین}}
{{ب|کین شنو بر گفت چون دارد شرف|در سخن کی کردمی عمری تلف}}
{{ب|گر سخن از نیکوی چون زر بود|آن سخن ناگفته نیکوتر بود}}
{{ب|کار آمد حصه‌ی مردان مرد|حصه‌ی ما گفت آمد، اینت درد}}
{{ب|گر چو مردان درد دین بودی ترا|آنچ می‌گویم یقین بودی ترا}}
{{ب|ز آشنای خود دلت بیگانه‌ایست|هرچ می‌گویم ترا افسانه‌ایست}}
{{ب|تو بخسب از ناز همچون سرکشی|تا منت افسانه می‌گویم خوشی}}
{{ب|خوش خوشت عطار اگر افسانه گفت|خواب خوشتر آیدت تو خوش بخفت}}
{{ب|بس که ما در ریگ رو غم ریختیم|بس گهر کز حلق خوک آویختیم}}
{{ب|بس که ما این خوان فرو آراستیم|بس کزین خوان گرسنه برخاستیم}}
{{ب|بس که گفتم نفس را فرمان نبرد|بس که دارو کردش و درمان نبرد}}
{{ب|چون نخواهد آمد از من هیچ کار|شستم از خود دست و رفتم برکنار}}
{{ب|جذبه حق باید ازیشان کرد خواست|کین به دست من نخواهد گشت راست}}
{{ب|نفس هر لحظه چو فربه‌تر شود|نیست روی آنک ازین بهتر شود}}
{{ب|هیچ نشنود او کزان فربه نشد|این همه بشنود یک دم به نشد}}
{{ب|تا بمیرم من به صد زاری زار|او نگیرد پند، یا رب زینهار}}
{{پایان شعر}}