نمایش مبدأ برای دیوان شمس/نیست بجز دوام جان ز اهل دلان روایتی

{{سرصفحه
| عنوان = [[دیوان شمس (غزلیات)]]
| مؤلف = مولوی
| قسمت =(نیست بجز دوام جان ز اهل دلان روایتی)
| قبلی =
|‌ بعدی =
| یادداشت =
}}
{{شعر}}
{{ب|نیست بجز دوام جان ز اهل دلان روایتی|راحت‌های عشق را نیست چو عشق غایتی}}
{{ب|شکر شنیدم از همه تا چه خوشند این رمه|هان مپذیر دمدمه ز آنک کند شکایتی}}
{{ب|عشق مه است جمله رو ماه حسد برد بدو|جز که ندای ابشروا این است ورا قرائتی}}
{{ب|هر سحری حلاوتی هر طرفی طراوتی|هر قدمی عجایبی هر نفسی عنایتی}}
{{ب|خوبی جان چو شد ز حد و آن مدد است بر مدد|هست برای چشم بد نیک بلا حمایتی}}
{{ب|پشت فلک ز جست و جو گشته چو عاشقان دوتو|ز آنک جمال حسن هو نادره است و آیتی}}
{{ب|پرتو روی عشق دان آنک به هر سحرگهان|شمس کشید نیزه‌ای صبح فراشت رایتی}}
{{ب|عشق چو رهنمون کند روح در او سکون کند|سر ز فلک برون کند گوید خوش ولایتی}}
{{ب|ایزد گفت عشق را گر نبدی جمال تو|آینه وجود را کی کنمی رعایتی}}
{{ب|گر چه که میوه آخر است ور چه درخت اول است|میوه ز روی مرتبت داشت بر او بدایتی}}
{{ب|چند بود بیان تو بیش مگو به جان تو|هست دل از زبان تو در غم و در نکایتی}}
{{ب|خلوتیان گریخته نقل سکوت ریخته|ز آنک سکوت مست را هست قوی وقایتی}}
{{ب|گر چه نوای بلبلان هست دوای بی‌دلان|خامش تا دهد تو را عشق جز این جرایتی}}
{{پایان شعر}}