نمایش مبدأ برای دیوان شمس/دلارام نهان گشته ز غوغا

{{سرصفحه
| عنوان = [[دیوان شمس (غزلیات)]]
| مؤلف = مولوی
| قسمت =(دلارام نهان گشته ز غوغا)
| قبلی =
|‌ بعدی =
| یادداشت =
}}
{{شعر}}
{{ب|دلارام نهان گشته ز غوغا|همه رفتند و خلوت شد برون آ}}
{{ب|برآور بنده را از غرقه خون|فرح ده روی زردم را ز صفرا}}
{{ب|کنار خویش دریا کردم از اشک|تماشا چون نیایی سوی دریا}}
{{ب|چو تو در آینه دیدی رخ خود|از آن خوشتر کجا باشد تماشا}}
{{ب|غلط کردم در آیینه نگنجی|ز نورت می‌شود لا کل اشیاء}}
{{ب|رهید آن آینه از رنج صیقل|ز رویت می‌شود پاک و مصفا}}
{{ب|تو پنهانی چو عقل و جمله از تست|خرابی‌ها عمارت‌ها به هر جا}}
{{ب|هر آنک پهلوی تو خانه گیرد|به پیشش پست شد بام ثریا}}
{{ب|چه باشد حال تن کز جان جدا شد|چه عذر آورد کسی کز تست عذرا}}
{{ب|چه یاری یابد از یاران همدل|کسی کز جان شیرین گشت تنها}}
{{ب|به از صبحی تو خلقان را به هر روز|به از خوابی ضعیفان را به شب‌ها}}
{{ب|تو را در جان بدیدم بازرستم|چو گمراهان نگویم زیر و بالا}}
{{ب|چو در عالم زدی تو آتش عشق|جهان گشتست همچون دیگ حلوا}}
{{ب|همه حسن از تو باید ماه و خورشید|همه مغز از تو باید جدی و جوزا}}
{{ب|بدان شد شب شفا و راحت خلق|که سودای توش بخشید سودا}}
{{ب|چو پروانه‌ست خلق و روز چون شمع|که از زیب خودش کردی تو زیبا}}
{{ب|هر آن پروانه که شمع تو را دید|شبش خوشتر ز روز آمد به سیما}}
{{ب|همی‌پرد به گرد شمع حسنت|به روز و شب ندارد هیچ پروا}}
{{ب|نمی‌یارم بیان کردن از این بیش|بگفتم این قدر باقی تو فرما}}
{{ب|بگو باقی تو شمس الدین تبریز|که به گوید حدیث قاف عنقا}}
{{پایان شعر}}