نمایش مبدأ برای دیوان شمس/این بار من یک بارگی در عاشقی پیچیده‌ام

{{سرصفحه
| عنوان = [[دیوان شمس (غزلیات)]]
| مؤلف = مولوی
| قسمت =(این بار من یک بارگی در عاشقی پیچیده‌ام)
| قبلی =
|‌ بعدی =
| یادداشت =
}}
{{شعر}}
{{ب|این بار من یک بارگی در عاشقی پیچیده‌ام|این بار من یک بارگی از عافیت ببریده‌ام}}
{{ب|دل را ز خود برکنده‌ام با چیز دیگر زنده‌ام|عقل و دل و اندیشه را از بیخ و بن سوزیده‌ام}}
{{ب|ای مردمان ای مردمان از من نیاید مردمی|دیوانه هم نندیشد آن کاندر دل اندیشیده‌ام}}
{{ب|دیوانه کوکب ریخته از شور من بگریخته|من با اجل آمیخته در نیستی پریده‌ام}}
{{ب|امروز عقل من ز من یک بارگی بیزار شد|خواهد که ترساند مرا پنداشت من نادیده‌ام}}
{{ب|من خود کجا ترسم از او شکلی بکردم بهر او|من گیج کی باشم ولی قاصد چنین گیجیده‌ام}}
{{ب|از کاسه استارگان وز خون گردون فارغم|بهر گدارویان بسی من کاسه‌ها لیسیده‌ام}}
{{ب|من از برای مصلحت در حبس دنیا مانده‌ام|حبس از کجا من از کجا مال که را دزدیده‌ام}}
{{ب|در حبس تن غرقم به خون وز اشک چشم هر حرون|دامان خون آلود را در خاک می مالیده‌ام}}
{{ب|مانند طفلی در شکم من پرورش دارم ز خون|یک بار زاید آدمی من بارها زاییده‌ام}}
{{ب|چندانک خواهی درنگر در من که نشناسی مرا|زیرا از آن کم دیده‌ای من صدصفت گردیده‌ام}}
{{ب|در دیده من اندرآ وز چشم من بنگر مرا|زیرا برون از دیده‌ها منزلگهی بگزیده‌ام}}
{{ب|تو مست مست سرخوشی من مست بی‌سر سرخوشم|تو عاشق خندان لبی من بی‌دهان خندیده‌ام}}
{{ب|من طرفه مرغم کز چمن با اشتهای خویشتن|بی‌دام و بی‌گیرنده‌ای اندر قفص خیزیده‌ام}}
{{ب|زیرا قفص با دوستان خوشتر ز باغ و بوستان|بهر رضای یوسفان در چاه آرامیده‌ام}}
{{ب|در زخم او زاری مکن دعوی بیماری مکن|صد جان شیرین داده‌ام تا این بلا بخریده‌ام}}
{{ب|چون کرم پیله در بلا در اطلس و خز می روی|بشنو ز کرم پیله هم کاندر قبا پوسیده‌ام}}
{{ب|پوسیده‌ای در گور تن رو پیش اسرافیل من|کز بهر من در صور دم کز گور تن ریزیده‌ام}}
{{ب|نی نی چو باز ممتحن بردوز چشم از خویشتن|مانند طاووسی نکو من دیبه‌ها پوشیده‌ام}}
{{ب|پیش طبیبش سر بنه یعنی مرا تریاق ده|زیرا در این دام نزه من زهرها نوشیده‌ام}}
{{ب|تو پیش حلوایی جان شیرین و شیرین جان شوی|زیرا من از حلوای جان چون نیشکر بالیده‌ام}}
{{ب|عین تو را حلوا کند به زانک صد حلوا دهد|من لذت حلوای جان جز از لبش نشنیده‌ام}}
{{ب|خاموش کن کاندر سخن حلوا بیفتد از دهن|بی گفت مردم بو برد زان سان که من بوییده‌ام}}
{{ب|هر غوره‌ای نالان شده کای شمس تبریزی بیا|کز خامی و بی‌لذتی در خویشتن چغزیده‌ام}}
{{پایان شعر}}