نمایش مبدأ برای اوحدی مراغه‌ای (غزلیات)/جماعتی که مرا توبه کار می‌خوانند

{{سرصفحه
| عنوان = [[اوحدی مراغه‌ای (غزلیات)]]
| مؤلف = اوحدی مراغه‌ای
| قسمت =(جماعتی که مرا توبه کار می‌خوانند)
| قبلی =
|‌ بعدی =
| یادداشت =
}}
{{شعر}}
{{ب|جماعتی که مرا توبه کار می‌خوانند|ز عشق توبه بکردم، بگوی: تا دانند}}
{{ب|به بند عشق چو شد پای تا سرم بسته|به پند عقلم ازین کار منع نتوانند}}
{{ب|ولایتیست دل و عشق آن صنم سلطان|در آن ولایت باقی گدای سلطانند}}
{{ب|مکونات جهان را تو قطرها پندار|که آب خویش به دریای عشق می‌رانند}}
{{ب|مجاهدان طلب را چو کاروان سلوک|به کوی عشق درآید، شتر بخوابانند}}
{{ب|اگر نه سلسله جنبانشان بود شوقی|ستارگان سپهر از روش فرو مانند}}
{{ب|خبر ز عشق ندارد وجود مدعیان|همیشه در پی انکار اوحدی زانند}}
{{پایان شعر}}

[[رده:غزلیات اوحدی مراغه‌ای]]