دیوان بیدل شیرازی/بلا کشـــان

سپــاه مـــژگــان

بــلا کشـــــان محبت از بیدل شیرازی

روی زرد

دیوان بیدل شیرازی

کسان که در تو نه صنـع خدای مینگرند		به صبــــر می نتوان گفتشان که بی بصــــرند
نه دوســـت کــام دل خویش همـــی طلبند		نه راه عشـــــق طریق هــوس همـی سپــــــرند
خـــدا پرســت نباشنــــد و خــود پرستـــانند		که با وجـــــود تو از بود خویش با خبــــرند
وجود را ثمری نیست غیر عشق آن قوم		گر نیست در سرشان شور نخل بی ثمـــــرند
کشند بار ســــــر از بهر مقـــدمی ور نه		بــلا کشـــــان محبتکجــــا بــه فکـــر ســرند
همیشـــه تیر بلا را به چشم و دل هدفند		هماره تیــــغ قضـــا را به جان و تن سپرند
قفا خورند و ملامت کشند و خوش باشنـد		چو حلقــــه هـــر چه بکوبندشـــان مقیــم درند
کشنـــد هر نفسی گـــردن دگر چون شمـع		هزار بار اگـــر ســــر به تیغشــــــان ببــــرند
بــدوزخ ار ببــــــرند عاشقــــــان روی ترا		چــــو با خیـــال تو باشنـــد در بهشــت درند
دل شکستـــــــه ز عشاقت ار پسنــــد افتـد		به زلف تو که ز زلف تو دل شکسته ترند
اگــــــر بلب برســـد جانشــان چو بیدل باز		جفــــا و جــور ز جانان بجان و دل بخرند
ستـــــوده خســـرو بیــدار دل که از عدلش		به مهد امن و امان خفته خلق بحر و برّند
خـــــدیو ترک فـــــریـدون آنکه مــردم فارس		ز روی صـــــدق ره بنـــــدگیش می سپــــرند
غــــــلام شــــاه جوان بخت آسمــان تختـــم		کـــــه بنــــــدگان درش خســـــروان تاجــــــورند

***