دیوان بیدل شیرازی/روی زرد

بلا کشـــان

روی زرد از بیدل شیرازی

چشــمهٔ حیوان

دیوان بیدل شیرازی

عاشقان را سینه ای باید فـــکار و پر ز درد		چـــــون نداری درد اندر حلقـــــۀ ایشــــان مگرد
از جفا عشقی که پرهیزد هوس باشد نه عشق		وز بلا مردی که بگریزد زنست آن نیست مرد
جوشنـــی از ناتوانی بایـــــدت درعی ز صبــــر		ورنه با آن سخـــــت بازو بر نیــــایی در نبـرد
گر نگفتــــی ترک جــان در کوچـــۀ جانان مرو		یا که رفتـی بر سرت گــر تیـــغ بارد بر نگرد
گــــر نئی دیوانــــه با شیــــر ژیان بازی مکــن		ور نئی پروانـــــه گرد شـــــعلـۀ ســــوزان مگرد
چون ســــــر مستی نداری پا منـــــه در میکــده		نیستی آشفتـــه چو بلبل از چه گردی گرد ورد
مفلســــی کـــــو آرزوی صحبت شـــــاهان کنـــــد		گو مپز ســودای خام آنرا که نی جز آه سرد
ای کــه بر یاد وصـــــالش بود ما را زنـــــدگی		دیدی آخـــر کشت از هجـــران و یاد ما نکرد
گرد غــــم ترســـــم نشینـــــد بـــر دلت جانا میا		بر ســـر بالین من کز من نمانـــده غیر گرد
من از آن رخ ماتم و دلبر حریفی بد قمـــــــار		من به هــــر وادی دلی میبازم و دلـــدار نرد
درد خود را چـــون کنـد بیدل نهان از مردمان		کاشک سرخش آشکارا میــرود بر روی زرد

***