وحشی بافقی (غزلیات)/مکن مکن لب مارا به شکوه باز مکن

'

وحشی بافقی (غزلیات) (مکن مکن لب مارا به شکوه باز مکن) از وحشی بافقی

'

مکن مکن لب مارا به شکوه باز مکن		زبان کوته ما را به خود دراز مکن
مکن مباد که عادت کند طبیعت تو		بد است این همه عادت به خشم و ناز مکن
پر است شهر ز ناز بتان نیاز کم است		مکن چنانکه شوم از تو بی نیاز، مکن
من آن نیم که بدی سر زند ز یاری من		درآ خوش از در یاری و احتراز مکن
به حال وحشی خود چشم رحمتی بگشای		در امید به رویش چنین فراز مکن