وحشی بافقی (غزلیات)/خواهم آن عشق که هستی ز سرما ببرد

'

وحشی بافقی (غزلیات) (خواهم آن عشق که هستی ز سرما ببرد) از وحشی بافقی

'

خواهم آن عشق که هستی ز سرما ببرد		بیخودی آید و ننگ خودی از ما ببرد
خانه آتش زدگانیم ستم گو میتاز		آنچه اندوخته باشیم به یغما ببرد
شاخ خشکیم به ما سردی عالم چه کند		پیش ما برگ و بری نیست که سرما ببرد
دوزخ جور برافروز که من تاقویم		نشنیدم که مرا اخگری از جا ببرد
جرعه‌ی پیر خرابات بران رند حرام		که به پیش دگری دست تمنا ببرد
وحشی از رهزن ایام چه اندیشه کنی		ما چه داریم که از ما ببرد یانبرد