وحشی بافقی (غزلیات)/آه ، تاکی ز سفر باز نیایی ، بازآ

'

وحشی بافقی (غزلیات) (آه ، تاکی ز سفر باز نیایی ، بازآ) از وحشی بافقی

'

آه ، تاکی ز سفر باز نیایی ، بازآ		اشتیاق تو مرا سوخت کجایی، بازآ
شده نزدیک که هجران تو، مارا بکشد		گرهمان بر سرخونریزی مایی ، بازآ
کرده‌ای عهد که بازآیی و ما را بکشی		وقت آنست که لطفی بنمایی، بازآ
رفتی و باز نمی‌آیی و من بی تو به جان		جان من اینهمه بی رحم چرایی، بازآ
وحشی از جرم همین کز سر آن کو رفتی		گرچه مستوجب سد گونه جفایی، بازآ