هاتف اصفهانی (غزلیات)/گوهرفشان کن آن لب کز شوق جان فشانم

'

هاتف اصفهانی (غزلیات) (گوهرفشان کن آن لب کز شوق جان فشانم) از هاتف اصفهانی

'

گوهرفشان کن آن لب کز شوق جان فشانم		جان پیش آن دو لعل گوهرفشان فشانم
گر بی توام به دامن نقد دو کون ریزند		دامان بی‌نیازی بر این و آن فشانم
خالی نگرددم دل کز بیم او ز دیده		اشکی اگر فشانم باید نهان فشانم
آیا بود که روزی فارغ ز محنت دام		گرد غریبی از بال در آشیان فشانم
سرو روان من کو هاتف که بر سر من		چون پا نهد به پایش نقد روان فشانم