منوچهری (قصاید و قطعات)/بر لشکر زمستان نوروز نامدار

'

منوچهری (قصاید و قطعات) (بر لشکر زمستان نوروز نامدار) از منوچهری

'

بر لشکر زمستان نوروز نامدار		کرده‌ست رای تاختن و قصد کارزار
وینک بیامده‌ست به پنجاه روز پیش		جشن سده، طلایه‌ی نوروز و نوبهار
آری هر آنگهی که سپاهی شود به رزم		ز اول به چند روز بیاید طلایه‌دار
این باغ و راغ ملکت نوروز ماه بود		این کوه و کوهپایه و این جوی و جویبار
جویش پر از صنوبر و کوهش پر از سمن		راغش پر از بنفشه و باغش پر از بهار
نوروز ازین وطن، سفری کرد چون ملک		آری سفر کنند ملوکان نامدار
چون دید ماهیان زمستان که در سفر		نوروز مه بماند قریب مهی چهار
اندر دوید و مملکت او بغارتید		با لشکری گران و سپاهی گزافه کار
برداشت تاجهای همه تارک سمن		برداشت پنجه‌های همه ساعد چنار
بستد عمامه‌های خز از سبز ضیمران		بشکست حقه‌های زر و در میوه‌دار
در باغها نشاند، گروه از پس گروه،		در راغها کشید، قطار از پس قطار،
زین خواجگان پنبه قبای سپید پر		زین زنگیان سرخ دهان سیاهکار
باد شمال چون ز زمستان چنین بدید		اندر تک ایستاد چو جاسوس بیقرار
نوروز را بگفت که در خاندان ملک		از فر و زینت تو که پیرار بود و پار
بنگاه تو سپاه زمستان بغارتید		هم گنج شایگانت و هم در شاهوار
معشوقگانت را، گل و گلنار و یاسمن		از دست یاره بربود از گوش گوشوار
خنیاگرانت، فاخته و عندلیب را		بشکست نای در کف و طنبور درکنار
نوروز ماه گفت: به جان و سر امیر		کز جان دی برآرم تا چند گه دمار
گرد آورم سپاهی دیبای سبز پوش		زنجیر زلف و سرو قد و سلسله عذار
از ارغوان کمر کنم، از ضیمران زره		از نارون پیاده و از ناروان سوار
قوس قزح کمان کنم، از شاخ بید تیر		از برگ لاله رایت و از برق ذوالفقار
از ابر پیل سازم و از باد پیلبان		وز بانگ رعد آینه‌ی پیل بیشمار
نوروز پیش از آنکه سراپرده زد به در		با لعبتان باغ و عروسان مرغزار
این جشن فرخ سده را چون طلایگان		از پیش خویشتن بفرستاد کامگار
گفتا: برو به نزد زمستان به تاختن		صحرا همی‌نورد و بیابان همی‌گذار
چون اندرو رسی به شب تیره‌ی سیاه		زین آتشی بلند برافروز زروار
این عزم جنبش و نیت من که کرده‌ام		نزد شهنشه ملکان بر به اسکدار
از من خدایگان همه شرق و غرب را		در ساعت این خبر بگزار، ای خبرگزار
زنهار تا نگویی با او حدیث من		تو برزبان خویش، دگر باره زینهار
زیرا که هست حشمت او، بیش از آنکه تو		با وی سخن مواجهه گویی و آشکار
با حاجبی بگوی نهانی تو این حدیث		تا حاجب این سخن برساند به شهریار
گو: ای گزیده‌ی ملک هفت آسمان!		ای خسرو بزرگ و امیر بزرگوار!
پنجاه روز ماند که تا من چو بندگان		در مجلس تو آیم، با گونه گون نثار
با فال فرخ آیم و بادولت بزرگ		با فرخجسته طالع و فرخنده اختیار
با صدهزار جام می سرخ مشکبوی		با صدهزار برگ گل سرخ کامگار
با عندلیبکان کله سرخ چنگزن		با یاسمینکان بسد روی مشکبار
تا تو گهی به زیر گل و گاه زیر بید		گه زیر ارغوان و گهی زیر گلنار
مستی کنی و باده خوری سال و سالیان		شکر گزی و نوش مزی شاد و شادخوار
بر سبزه‌ی بهار نشینی و مطربت		بر سبزه‌ی بهار زند «سبزه‌ی بهار»
ملک جهان بگیری، از قاف تا به قاف		مال جهان ببخشی، از عود تا به قار
توران بدان پسر دهی، ایران بدین پسر		مشرق بدین قبیله و مغرب بدان تبار
سیصد هزار شهر کنی، به ز قیروان		سیصد هزار باغ کنی، به ز قندهار
سیصد وزیر گیری، بیش از بزرگمهر		سیصد امیر بندی، بیش از سپندیار
اندر عراق بزم کنی، در حجاز رزم		اندر عجم مظالم و اندر عرب شکار
بابل کنی سرایچه‌ی مطربان خویش		خلخ کنی وثاق غلامان میگسار
افریقیه صطبل ستوران بارگیر		عموریه کریزگه باز و بازدار
باغ ارم شراع تو باشد، به روز خوان		بیت‌الحرم رواق تو باشد به روز بار
مهتر بود خزانه‌ی زر تو از خزر		بهتر بود قمطره‌ی عود تو از قمار
زرادخانه‌ی تو بود هشتصد کلات		انبارخانه‌ی تو بود هفتصد حصار
قیصر شرابدار تو چیپال پاسبان		خاقان رکابدار تو فغفور پرده‌دار
وانانکه مفسدان جهانند و مرتدان		از ملت محمد و توحید کردگار
مر مهترانشان را زنده کنی به گور		مر کهترانشان را زنده کنی به دار
جیحون گذاره کردی، سیحون کنی گذر		زان سو مدار کردی، زین سو کنی مدار
پل برنهادن تو به جیحون نبود پل		غل بود بود بر نهاده به جیحون بر، استوار
جز تو نبست گردن جیحون کسی به غل		واندر نراند پیل به جیحون درون هزار
دو سال، یا سه سال در آن بود، تا ببست		جسری بر آب جیحون، محمود نامدار
در مدت دو هفته ببستی تو ای ملک		جسری بر آب جیحون، به زان هزاربار
دریا بد، آن سپه که به جیحون گذاشتی		دریا نکرده بود به جیحون کسی گذار
سالار خانیان را، با خیل و با خدم		کردی همه نگون و نگون‌بخت و خاکسار
تا بر کسی گرفته نباشد خدای خشم		پیش تو ناید و نکند با تو چارچار
بوری تگین که خشم خدای اندرو رسید		او را از آن دیار دوانید باین دیار
تا گنج او خراب شد و خیل او اسیر		تا روز او سیاه شد و جان او فگار
او مار بود و مار چو آهنگ او کنی		اندر جهد ز بیم به سوراخ تنگ غار
گر شاه ما نکشت ورا بود از آن قبل		کز عار و ننگ هیچ امیری نکشته مار
یارب! هزار سال ملک را بقا دهی		در عز و در سلامت و در یمن و در یسار
در زینهار خویش بداری و بند خویش		او را و خانمان و منش را به روزگار
از روی او و روی همه اولیای او		مکروه باز داری، ای ذوالجلال بار