محتشم کاشانی (قطعات)/امیر اعدل اعظم پناه ملک و ملل
پرش به ناوبری
پرش به جستجو
| ' | محتشم کاشانی (قطعات) (امیر اعدل اعظم پناه ملک و ملل) از محتشم کاشانی |
' |
| امیر اعدل اعظم پناه ملک و ملل | ملاذ اهل جهان کارساز اهل زمان | |
| ملک مواکب انجم سپاه مه رایت | فلک سرادق کرسی بساط عرش ایوان | |
| سپهر مرتبهی معصوم بیک آن که رساند | صدای کوس تسلط به گوش عالمیان | |
| ز ملک خود سفر حج گزید با خلقی | که مثل او گوهری در صدف نداشت جهان | |
| سلالهی نبوی شمع دوده صفوی | صفای دودهی آدم خلاصه انسان | |
| سرآمد علما تاج تارک فضلا | دلیل وادی دین هادی ره عرفان | |
| لطیف طبع و زکی فطرت و صحیح ذکا | دقایق آگه و روشن دل و حقایق دان | |
| فرشتهی هیات و خوش منطق و صحیح کلام | بلیغ لفظ و معانی رس و بدیع بیان | |
| رفیع مرتبه خان میرزا که پس خرد | به حسن فطرت او در جهان نداد نشان | |
| در آن سفر که به جز اهل خدمت ایشان را | نبود یک تن از انصار و یک کس از اعوان | |
| لباس حج چه در احرام گاه پوشیدند | به جای خود و زره بیخبر ز تیغ و سنان | |
| سنان و تیغ از آن جسمهای جانپرور | برآن خجسته زمین خون فشان و خونباران | |
| هم از شهادت ایشان فلک دگر باره | نمود واقعهی کربلا به پیر و جوان | |
| هم از مصیبت آن سروران به نوحه نشست | زمانه با دل بریان و دیدهی گریان | |
| درین قضیه چو تاریخ خواستند ز من | ز غیب داد یکی این دو مصرعم به زبان | |
| نموده واقعهی کربلا دگر باره | عجب که تا با بدنوحه بس کند دوران | |
| تو ای رفیق زهر مصرعی به جو تاریخ | که من به گریهی رفیقم مراچه فرصت آن |