محتشم کاشانی (غزلیات)/منم آن گدا که باشد سر کوی او پناهم

'

محتشم کاشانی (غزلیات) (منم آن گدا که باشد سر کوی او پناهم) از محتشم کاشانی

'

منم آن گدا که باشد سر کوی او پناهم		لقبم شه گدایان که گدای پادشاهم
شده راست کار بختم ز فلک که کرده مایل		به سجود سربلندی ز بتان کج کلاهم
لب خواهشم مجنبان که تمام آرزویم		به تو در طمع نیفتم ز تو هم تو را نخواهم
فلک از برای جورم همه عمر داشت زنده		چه شد ارتو نیز داری قدری دگر نگاهم
به غضب نگاه کردی و دگر نگه نکردی		نگهی دگر خدا را که خراب آن نگاهم
ز سیاست تو گشتم به گناه اگرچه قایل		به طریق مجرمانم نکشی که بی‌گناهم
شه محتشم کش من چو کمان رنجشم را		به ستیزه سخت کردی حذر از خدنگ آهم