محتشم کاشانی (غزلیات)/شبی کان سرو سیم اندام را درخواب میدیدم
پرش به ناوبری
پرش به جستجو
| ' | محتشم کاشانی (غزلیات) (شبی کان سرو سیم اندام را درخواب میدیدم) از محتشم کاشانی |
' |
| شبی کان سرو سیم اندام را درخواب میدیدم | تن خود را عیان از رعشه چون سیماب میدیدم | |
| در آن تاریکی شب از فروغ ماه روی او | ز روزن رفته بیرون شعله مهتاب میدیدم | |
| نمیدیدم تنش را از لطافت لیک روی خود | در آن آئینه چون برگ خزان در آب میدیدم | |
| چه تابان کوکبی بود آن چراغ چشم بیداران | که شمع ماه را در جنب او بی تاب میدیدم | |
| همانا آب حیوان بود جسم نازنین او | که باغ حسن را از وی طراوت یاب میدیدم | |
| تن سیمین او تا بود غلطان در کنار من | کنار خویشتن را پر ز سیم ناب میدیدم | |
| در درج سخن را محتشم زین بیشتر مگشا | که یار این است گفتن آن چه من در خواب میدیدم |