محتشم کاشانی (غزلیات)/دلم از غمش چه گویم که ره نفس ندارد

'

محتشم کاشانی (غزلیات) (دلم از غمش چه گویم که ره نفس ندارد) از محتشم کاشانی

'

دلم از غمش چه گویم که ره نفس ندارد		غم او نمی‌گذارد که نفس نگه ندارد
چه ز مزرع امیدم دمد از جفای ترکی		که ز ابر التفاتش همه تیغ و تیر بارد
تن خویش تا سپردم به سگش ز غیرت آن		که خدنگ نیمه‌کش را نفسی نگاه دارد
ز نشستنش به مسجد به ره نیاز زاهد		شده یک جهت نمازی به دو قبل می‌گذارد
تو که داغ تیره روزی نشمرده‌ای چه دانی		شب تار محتشم را که ستاره می‌شمارد