مثنوی معنوی/فضیلت حسرت خوردن آن مخلص بر فوت نماز جماعت

'

دفتر دوم مثنوی (فضیلت حسرت خوردن آن مخلص بر فوت نماز جماعت) از مولوی

'

آن یکی می‌رفت در مسجد درون		مردم از مسجد همی‌آمد برون
گشت پرسان که جماعت را چه بود		که ز مسجد می برون آیند زود
آن یکی گفتش که پیغامبر نماز		با جماعت کرد و فارغ شد ز راز
تو کجا در می‌روی ای مرد خام		چونک پیغامبر بدادست السلام
گفت آه و دود از آن اه شد برون		آه او می‌داد از دل بوی خون
آن یکی گفتا بده آن آه را		وین نماز من ترا بادا عطا
گفت دادم آه و پذرفتم نماز		او ستد آن آه را با صد نیاز
شب بخواب اندر بگفتش هاتفی		که خریدی آب حیوان و شفا
حرمت این اختیار و این دخول		شد نماز جمله‌ی خلقان قبول