مثنوی معنوی/باز ترجیح نهادن نخچیران توکل را بر جهد

'

دفتر اول مثنوی (باز ترجیح نهادن نخچیران توکل را بر جهد) از مولوی

'

جمله با وی بانگها بر داشتند		کان حریصان که سببها کاشتند
صد هزار اندر هزار از مرد و زن		پس چرا محروم ماندند از زمن
صد هزاران قرن ز آغاز جهان		همچو اژدرها گشاده صد دهان
مکرها کردند آن دانا گروه		که ز بن بر کنده شد زان مکر کوه
کرد وصف مکرهاشان ذوالجلال		لتزول منه اقلال الجبال
جز که آن قسمت که رفت اندر ازل		روی ننمود از شکار و از عمل
جمله افتادند از تدبیر و کار		ماند کار و حکمهای کردگار
کسپ جز نامی مدان ای نامدار		جهد جز وهمی مپندار ای عیار