فروغی بسطامی (غزلیات)/ای تنگ شکر تنگ دل از تنگ دهانت

'

فروغی بسطامی (غزلیات) (ای تنگ شکر تنگ دل از تنگ دهانت) از فروغی بسطامی

'

ای تنگ شکر تنگ دل از تنگ دهانت		وی سرو چمن پا به گل از سرو چمانت
خرسند شکاری که نشینی به کمینش		قربان خدنگی که رها شد ز کمانت
تا آینه از خوبی خود با خبرت کرد		خود را نگرانی و جهانی نگرانت
مانند تو بر روی زمین نادره‌ای نیست		زان خوانده فلک نادره‌ی دور زمانت
مویی که بدان بستگی رشته جهان‌هاست		در شهر ندیدیم به جز موی میانت
ماییم و سری در سر سودای محبت		آن هم به فدای قدم نامه رسانت
گویند که بالات بلای تن و جان است		بر جان و تنم باد بلای تن و جانت
آن جا که فروغی به سخن لب بگشایی		طوطی ز چه رو دم زند از شرم لبانت