فخرالدین عراقی (غزلیات)/چو آفتاب رخت سایه بر جهان انداخت

'

فخرالدین عراقی (غزلیات) (چو آفتاب رخت سایه بر جهان انداخت) از فخرالدین عراقی

'

چو آفتاب رخت سایه بر جهان انداخت		جهان کلاه ز شادی بر آسمان انداخت
سپاه عشق تو از گوشه‌ای کمین بگشود		هزار فتنه و آشوب در جهان انداخت
حدیث حسن تو، هر جا که در میان آمد		ز ذوق، هر که دلی داشت، در میان انداخت
قبول تو همه کس را بر آشیان جا کرد		مرا ز بهر چه آخر بر آستان انداخت؟
چو در سماع عراقی حدیث دوست شنید		بجای خرقه به قوال جان توان انداخت