عطار (غزلیات)/مرد ره عشق تو از دامن تر ترسد

'

عطار (غزلیات) (مرد ره عشق تو از دامن تر ترسد) از عطار

'

مرد ره عشق تو از دامن تر ترسد		آن کس که بود نامرد از دادن سر ترسد
گر با تو دوصد دریا آتش بودم در ره		نه دل ز خود اندیشد نه جان ز خطر ترسد
جانی که بر افروزد از شمع جمال تو		می‌دان که ز پروانه کفر است اگر ترسد
جایی که جگر سوزد مردان و جگرخواران		در خون جگر میرد هر کو ز جگر ترسد
گفتی دلت از هجرم می‌ترسد و می‌سوزد		بی وصل تو هر ساعت دل‌سوخته‌تر ترسد
از آه دل عطار آخر به نمی‌ترسی		کانکس که خبر دارد از آه سحر ترسد