عطار (غزلیات)/عشقت ایمان و جان به ما بخشد
پرش به ناوبری
پرش به جستجو
| ' | عطار (غزلیات) (عشقت ایمان و جان به ما بخشد) از عطار |
' |
| عشقت ایمان و جان به ما بخشد | لیک بیعلتی عطا بخشد | |
| نیست علت که ملک صد سلطان | در زمانی به یک گدا بخشد | |
| گر همه طاعتی به جای آری | هر یکی را صدت جزا بخشد | |
| لیک گنجی که قسم عشاق است | عشق بی چون و بی چرا بخشد | |
| نیست کس را خبر که پرتو عشق | به کجا آید و کجا بخشد | |
| ذرهای گر ز پرده در تابد | شرق تا غرب کیمیا بخشد | |
| گر بقا بیندت فنا کندت | ور فنا بایدت بقا بخشد | |
| هر نفس صد هزار خاک شوند | تا چنین دولتی کرا بخشد | |
| چون ببازی تو جمله تو بر تو | گر تو بی تو شوی تو را بخشد | |
| گر تو را چشم راه بین است بران | راه چشم تو را ضیا بخشد | |
| وگرت چشم تیرگی دارد | راهت از گرد توتیا بخشد | |
| همچو نی شو تهی ز دعوی و لاف | تا دمت روح را صفا بخشد | |
| گر بسوزی ز شعله نور دهد | ور بسازی بسی نوا بخشد | |
| گر درین ره فرید کشته شود | اولین گام خونبها بخشد |