صائب تبریزی (غزلیات)/می‌کند یادش دل بیتاب و از خود می‌رود

'

صائب تبریزی (غزلیات) (می‌کند یادش دل بیتاب و از خود می‌رود) از صائب تبریزی

'

می‌کند یادش دل بیتاب و از خود می‌رود		می‌برد نام شراب ناب و از خود می‌رود
هر که چون شبنم درین گلزار چشمی باز کرد		می‌شود از آتش گل آب و از خود می‌رود
از محیط آفرینش هر که سر زد چون حباب		می‌زند یک دور چون گرداب و از خود می‌رود
پای در گل ماندگان را قوت رفتار نیست		یاد دریا می‌کند سیلاب و از خود می‌رود
زاهد خشک از هوای جلوه‌ی مستانه‌اش		می‌کشد خمیازه چون محراب و از خود می‌رود
وصل نتواند عنان رفتن دل را گرفت		موج می‌غلتد به روی آب و از خود می‌رود
نیست این پروانه را سامان شمع افروختن		می‌کند نظاره‌ی مهتاب و از خود می‌رود
دست و پایی می‌زند هر کس درین دریا چو موج		بر امید گوهر نایاب و از خود می‌رود
بی‌شرابی نیست صائب را حجاب از بیخودی		جای صهبا می‌کشد خوناب و از خود می‌رود