صائب تبریزی (غزلیات)/زبان چو پسته شود سبز در دهن بی‌تو

'

صائب تبریزی (غزلیات) (زبان چو پسته شود سبز در دهن بی‌تو) از صائب تبریزی

'

زبان چو پسته شود سبز در دهن بی‌تو		گره چو نقطه شود رشته‌ی سخن بی‌تو
نفس گسسته چو تیری که از کمان بجهد		برون ز خانه دود شمع انجمن بی‌تو
صدف ز دوری گوهر، چمن ز رفتن گل		چنان به خاک برابر نشد که من بی‌تو
شود ز شیشه‌ی خالی خمار می‌افزون		غبار دیده فزاید ز پیرهن بی‌تو
به چشم شبنم این بوستان گل افتاده است		ز بس گریسته در عرصه‌ی چمن بی‌تو
ز ما توقع پیغام و نامه بیخبری است		گره فتاده به سررشته‌ی سخن بی‌تو
تو رفته‌ای به غریبی و از پریشانی		شده است شام غریبان مرا وطن بی‌تو
به روی گرم تو ای نوبهار حسن، قسم		که شد فسرده دل صائب از سخن بی‌تو