شبستری (گلشنراز)/ندارد باورت اکمه ز الوان
پرش به ناوبری
پرش به جستجو
| ' | شبستری (گلشنراز) (ندارد باورت اکمه ز الوان) از شبستری |
' |
| ندارد باورت اکمه ز الوان | وگر صد سال گویی نقل و برهان | |
| سپید و زرد و سرخ و سبز و کاهی | به نزد وی نباشد جز سیاهی | |
| نگر تا کور مادرزاد بدحال | کجا بینا شود از کحل کحال | |
| خرد از دیدن احوال عقبا | بود چون کور مادرزاد دنیا | |
| ورای عقل طوری دارد انسان | که بشناسد بدان اسرار پنهان | |
| بسان آتش اندر سنگ و آهن | نهاده است ایزد اندر جان و در تن | |
| چو بر هم اوفتاد این سنگ و آهن | ز نورش هر دو عالم گشت روشن | |
| از آن مجموع پیدا گردد این راز | چو دانستی برو خود را برانداز | |
| تویی تو نسخهی نقش الهی | بجو از خویش هر چیزی که خواهی |