سیف فرغانی (قصاید و قطعات)/دیده تحمل نمی‌کند نظرت را

'

سیف فرغانی (قصاید و قطعات) (دیده تحمل نمی‌کند نظرت را) از سیف فرغانی

'

دیده تحمل نمی‌کند نظرت را		پرده برافگن رخ چو ماه و خورت را
نزد من ای از جهان یگانه به خوبی		ملک دو عالم بهاست یک نظرت را
مشکلم است این که چون همی نکند حل		آب سخن آن لبان چون شکرت را
عشق تو داده است در ولایت جان حکم		هجر ستمکار و وصل دادگرت را
منتظرم لیک نیست وقت معین		همچو قیامت وصال منتظرت را
میل ندارد به آفتاب و به روزش		هر که به شب دید روی چون قمرت را
پرده برافگن زدور و گرنه به بادی		گرد به هر سو بریم خاک درت را
پر زلی شود چو بحر کنارش		کوه اگر در میان رود کمرت را
مصحف آیات خوبیی و به اخلاص		فاتحه خوانیم جمله‌ی سورت را
خوب چو طاوسی و به چشم تعشق		ما نگرانیم حسن جلوه گرت را
مشک چه باشد به نزد تو که چو عنبر		زلف تو خوش‌بو کند کنار و برت را
چون سخن اینجا رسید دوست مرا گفت		سیف شنودیم شعرهای ترت را
مس تو را حکم کیمیاست ازین پس		سکه اگر از قبول ماست زرت را
وقت شد اکنون که ما حدیث تو گوییم		فاش کنیم اندرین جهان خبرت را
بر سر بازار روزگار بریزیم		بر طبق عرض حقه‌ی گهرت را
گرچه زره‌وار رخنه کرد به یک تیر		قوس دو ابروم صبر چون سپرت را
پای چو هیزم شکسته دار و مزن نیز		بیهده بر سنگ دیگران تبرت را
بر در ما کن اقامت و به سگان ده		بر سر این کو زواده‌ی سفرت را
بر سر خرمن چو کاه زبل مپندار		گر که و دانه فزون کنند خرت را
تا نرسد گردنت به تیغ زمانه		از کله او نگاه دار سرت را
جان تو از بحر وصلم آب نیابد		تا جگرت خون وخون کنم جگرت را
گر تو بر این اوج چون فرشته برآیی		جمله ببینند از آسمان گذرت را
تا به نشان قبول مات رساند		بر سر تیر نیاز بند پرت را
رو قدم همت از دوکون برون نه		بیخ برآور ازین و آن شجرت را
ورنه چو شاخ درخت از کف هر کس		سنگ خور ار میوه‌ای بود زهرت را
زنده شود مرده از مساس تو گر تو		ذبح به تیغ فنا کنی بقرت را
قصر ملوک است جسم تو و معانی‌ست		این همه دیوارهای پر صورت را
دفتر اسرار حکمتی و یدالله		جلد تو کرده‌ست جسم مختصرت را
مریم بکر است روح تو به طهارت		ای مدد از جان دم مسیح اثرت را
در شکم مادر ضمیر چو خواهم		عیسی انجیل خوان کنم پسرت را
کعبه‌ی زوار فیض مایی و از عشق		یمن یمین‌الله است هر حجرت را
چون حرم قدس عشق ماست مقامت		زمزم مکه است تشنه آبخورت را
و از اثر حکم بارقات تجلی		فعل یکی دان بصیرت و بصرت را
تا ز تو باقی‌ست ذره‌ای، نبود امن		منزل پر خوف و راه پر خطرت را
چون تو زهستی خویش وانرهی سیف		زشت شمر خوب و عیب دان هنرت را