سیف فرغانی (غزلها)/ای کوی تو ز رویت بازار گل فروشان

'

سیف فرغانی (غزلها) (ای کوی تو ز رویت بازار گل فروشان) از سیف فرغانی

'

ای کوی تو ز رویت بازار گل فروشان		ما بلبلان مستیم از بهر گل خروشان
بازار حسن داری دکان درو ملاحت		و آن دو عقیق شیرین دروی شکر فروشان
خون جگر نظر کن سوداپزان خود را		با گوشت پاره‌ی دل در دیگ سینه‌جوشان
خواهی که گرد کویت دیوانه سر نگردم		چون رو بمن نمودی دیگر ز من مپوشان
هر شب ز بار عشقت در گوشه‌های خلوت		گردون فغان برآرد از ناله‌ی خموشان
با محنتی که دارند از آشنایی تو		بیگانگان شنودند آواز گفت و گوشان
از جام وصلت ای جان هرگز بود که ما را		مجلس به هم برآید ز افغان باده نوشان
چون سیف بر در تو بی‌کار مزد یابد		محروم نبود آن کو در کار بود کوشان
تا کی کند چو گاوان در ما زبان درازی		کوته نظر که دارد طبع درازگوشان