سعدی (غزلیات)/کهن شود همه کس را به روزگار ارادت

'

سعدی (غزلیات) (کهن شود همه کس را به روزگار ارادت) از سعدی

'

کهن شود همه کس را به روزگار ارادت؛		مگر مرا که همان عشقِ اولست و زیادت
گَرَم جواز نباشد به پیشگاه قبولت		کجا روم؟ که نمیرم بر آستان عبادت
مرا به روز قیامت مگر حساب نباشد		که هجر و وصل تو دیدم چه جای مُوْت و اِعادت
شنیدمت که نظر می‌کنی به حال ضعیفان		تبم گرفت و دلم خوش به انتظار عیادت!
گَرَم به گوشه چشمی شکسته‌وار ببینی		فَلَک شوم به بزرگی و مشتری به سعادت
بیایمت که ببینم؛ کدام زَهره و یارا؟		روم که بی تو نشینم؛ کدام صبر و جلادت؟
مرا هرآینه روزی تمام کُشته ببینی		گرفته دامن قاتل به هر دو دست ارادت
اگر جنازه سعدی به کوی دوست برآرند		زِهی حیات نکونام و رفتنی به شهادت