دیوان فخر شیرازی/دیدۀ محمود

بیگانه و ملازم

دیدۀ محمود
از فخر شیرازی

نقش بدیع

آن شوخ که شمع چگل و چین و طراز است		دل از غمش عمریست که در سوز و گداز است
عشــــقش بنهفتیــــم و نگفتیــــم به هر کس		زیرا که نه هر بی سر و پا محرم راز است
از ماست نهـــــادن به ره جان و دلش ســـر		وز آن قد چون سرو روان جلوه و ناز است
آن مه به ره کعبه و ما طالب دیدار		ما خود به عراقیم و دل ما به حجاز است
کوته نتوان کرد زبان از سخن عشق		با مدعیان گوی که افسانه دراز است
ما دل به تو بستیم و ز هر قید برستیم		این شیوۀ ارباب حقیقت نه مجاز است
زود است که دوری کنی از کشتۀ عشقت		ای دوست هنوزش به تو بس راز و نیاز است
حاشا که به سوی دگر آرد دل من روی		تا طاق دو ابروی تو محراب نماز است
یار آمد و غم رفت ندانم ز چه امشب		خوش بخت به رویم در دولت ز تو باز است
ای فخر چو ما را نبود دیدۀ محمود		کی حاصلی از دیدن دیدار ایاز است

***

منوی ناوبری