دیوان شمس/گشته‌ست طپان جانم ای جان و جهان برگو

'

دیوان شمس (غزلیات) (گشته‌ست طپان جانم ای جان و جهان برگو) از مولوی

'

گشته‌ست طپان جانم ای جان و جهان برگو		هین سلسله درجنبان ای ساقی جان برگو
سلطان خوشان آمد و آن شاه نشان آمد		تا چند کشی گوشم ای گوش کشان برگو
سری است سمندر را ز آتش بنمی سوزد		جانی است قلندر را نادرتر از آن برگو
بنگر حشر مستان از دست بنه دستان		با رطل گران پیش آ با ضرب گران برگو
زان غمزه چون تیرش و ابروی کمان گیرش		اسرار سلحشوری با تیر و کمان برگو
برگو هله جان برگو پیش همگان برگو		و آن نکته که می‌دانی با او پنهان برگو
از جام رحیق او مست است عشیق او		پیغام عقیق او ای گوهر کان برگو
من بی‌زبر و زیرم در پنجه آن شیرم		ز احوال جهان سیرم ز احوال فلان برگو
زیر است نوای غم و اندرخور شادی بم		یک لحظه چنین برگو یک لحظه چنان برگو
خورشید معینت شد اقبال قرینت شد		مقصود یقینت شد بی‌شک و گمان برگو
چون بگذری ای عارف زین آب و گل ناشف		زان سو مثل هاتف بی‌نام و نشان برگو
در عالم جان جا کن در غیب تماشا کن		رویی به روان‌ها کن زین گرم روان برگو
من بیخود و سرمستم اینک سر خم بستم		ای شاه زبردستم بی‌کام و دهان برگو