دیوان شمس/گر یار لطیف و باوفایی
پرش به ناوبری
پرش به جستجو
| ' | دیوان شمس (غزلیات) (گر یار لطیف و باوفایی) از مولوی |
' |
| گر یار لطیف و باوفایی | ور از دل و جان از آن مایی | |
| خواهم که در این میان درآیی | ای ماه بگو که کی برآیی | |
| چون صورت جان لطیف کاری | از حلقه چرا تو برکناری | |
| وز یارک خود دریغ داری | ای ماه بگو که کی برآیی | |
| برخیز که ما و تو چو جانیم | وز رازک همدگر بدانیم | |
| آخر نه من و تو یارکانیم | ای ماه بگو که کی برآیی | |
| دریاب که بر در خداییم | آخر بنگر که ما کجاییم | |
| تا رقص کنان ز در درآییم | ای ماه بگو که کی برآیی | |
| ای جان و جهان چرا چنینی | چون یارک خویش را نبینی | |
| در گوشه روی ترش نشینی | ای ماه بگو که کی برآیی | |
| چونی تو و آن دل لطیفت | و آن صورت و قامت ظریفت | |
| خواهم که شوم شبی حریفت | ای ماه بگو که کی برآیی | |
| در جمله عالم الهی | وز دامن ماه تا به ماهی | |
| آن شد که تو گویی و بخواهی | ای ماه بگو که کی برآیی |