دیوان شمس/گر تو بنمی خسپی بنشین تو که من خفتم

'

دیوان شمس (غزلیات) (گر تو بنمی خسپی بنشین تو که من خفتم) از مولوی

'

گر تو بنمی خسپی بنشین تو که من خفتم		تو قصه خود می گو من قصه خود گفتم
بس کردم از دستان زیرا مثل مستان		از خواب به هر سویی می جنبم و می افتم
من تشنه آن یارم گر خفته و بیدارم		با نقش خیال او همراهم و هم جفتم
چون صورت آیینه من تابع آن رویم		زان رو صفت او را بنمودم و بنهفتم
آن دم که بخندید او من نیز بخندیدم		وان دم که برآشفت او من نیز برآشفتم
باقیش بگو تو هم زیرا که ز بحر توست		درهای معانی که در رشته دم سفتم