دیوان شمس/پریشان باد پیوسته دل از زلف پریشانش

'

دیوان شمس (غزلیات) (پریشان باد پیوسته دل از زلف پریشانش) از مولوی

'

پریشان باد پیوسته دل از زلف پریشانش		وگر برناورم فردا سر خویش از گریبانش
الا ای شحنه خوبی ز لعل تو بسی گوهر		بدزدیدست جان من برنجانش برنجانش
گر ایمان آورد جانی به غیر کافر زلفت		بزن از آتش شوقت تو اندر کفر و ایمانش
پریشان باد زلف او که تا پنهان شود رویش		که تا تنها مرا باشد پریشانی ز پنهانش
منم در عشق بی‌برگی که اندر باغ عشق او		چو گل پاره کنم جامه ز سودای گلستانش
در آن گل‌های رخسارش همی‌غلطید روزی دل		بگفتم چیست این گفتا همی‌غلطم در احسانش
یکی خطی نویسم من ز حال خود بر آن عارض		که تا برخواند آن عارض که استادست خط خوانش
ولیکن سخت می‌ترسم از آن زلف سیه کاوش		که بس دل در رسن بستست آن هندو ز بهتانش
به چاه آن ذقن بنگر مترس ای دل ز افتادن		که هر دل کان رسن بیند چنان چاهست زندانش