دیوان شمس/دفع مده دفع مده من نروم تا نخورم

'

دیوان شمس (غزلیات) (دفع مده دفع مده من نروم تا نخورم) از مولوی

'

دفع مده دفع مده من نروم تا نخورم		عشوه مده عشوه مده عشوه مستان نخرم
وعده مکن وعده مکن مشتری وعده نیم		یا بدهی یا ز دکان تو گروگان ببرم
گر تو بهایی بنهی تا که مرا دفع کنی		رو که بجز حق نبری گر چه چنین بی‌خبرم
پرده مکن پرده مدر در سپس پرده مرو		راه بده راه بده یا تو برون آ ز حرم
ای دل و جان بنده تو بند شکرخنده تو		خنده تو چیست بگو جوشش دریای کرم
طالع استیز مرا از مه و مریخ بجو		همچو قضاهای فلک خیره و استیزه گرم
چرخ ز استیزه من خیره و سرگشته شود		زانک دو چندان که ویم گر چه چنین مختصرم
گر تو ز من صرفه بری من ز تو صد صرفه برم		کیسه برم کاسه برم زانک دورو همچو زرم
گر چه دورو همچو زرم مهر تو دارد نظرم		از مه و از مهر فلک مه‌تر و افلاک ترم
لاف زنم لاف که تو راست کنی لاف مرا		ناز کنم ناز که من در نظرت معتبرم
چه عجب ار خوش خبرم چونک تو کردی خبرم		چه عجب ار خوش نظرم چونک تویی در نظرم
بر همگان گر ز فلک زهر ببارد همه شب		من شکر اندر شکر اندر شکر اندر شکرم
هر کسکی را کسکی هر جگری را هوسی		لیک کجا تا به کجا من ز هوایی دگرم
من طلب اندر طلبم تو طرب اندر طربی		آن طربت در طلبم پا زد و برگشت سرم
تیر تراشنده تویی دوک تراشنده منم		ماه درخشنده تویی من چو شب تیره برم
میر شکار فلکی تیر بزن در دل من		ور بزنی تیر جفا همچو زمین پی سپرم
جمله سپرهای جهان باخلل از زخم بود		بی‌خطر آن گاه بوم کز پی زخمت سپرم
گیج شد از تو سر من این سر سرگشته من		تا که ندانم پسرا که پسرم یا پدرم
آن دل آواره من گر ز سفر بازرسد		خانه تهی یابد او هیچ نبیند اثرم
سرکه فشانی چه کنی کتش ما را بکشی		کتشم از سرکه‌ات افزون شود افزون شررم
عشق چو قربان کندم عید من آن روز بود		ور نبود عید من آن مرد نیم بلک غرم
چون عرفه و عید تویی غره ذی الحجه منم		هیچ به تو درنرسم وز پی تو هم نبرم
باز توام باز توام چون شنوم طبل تو را		ای شه و شاهنشه من باز شود بال و پرم
گر بدهی می بچشم ور ندهی نیز خوشم		سر بنهم پا بکشم بی‌سر و پا می نگرم