دیوان شمس/خوشی آخر بگو ای یار چونی

'

دیوان شمس (غزلیات) (خوشی آخر بگو ای یار چونی) از مولوی

'

خوشی آخر بگو ای یار چونی		از این ایام ناهموار چونی
به روز و شب مرا اندیشه توست		کز این روز و شب خون خوار چونی
از این آتش که در عالم فتاده‌ست		ز دود لشکر تاتار چونی
در این دریا و تاریکی و صد موج		تو اندر کشتی پربار چونی
منم بیمار و تو ما را طبیبی		بپرس آخر که ای بیمار چونی
منت پرسم اگر تو می‌نپرسی		که ای شیرین شیرین کار چونی
وجودی بین که بی‌چون و چگونه‌ست		دلا دیگر مگو بسیار چونی
بگو در گوش شمس الدین تبریز		که ای خورشید خوب اسرار چونی