دیوان شمس/خداوندا مده آن یار را غم

'

دیوان شمس (غزلیات) (خداوندا مده آن یار را غم) از مولوی

'

خداوندا مده آن یار را غم		مبادا قامت آن سرو را خم
تو می دانی که جان باغ ما اوست		مبادا سرو جان از باغ ما کم
همیشه تازه و سرسبز دارش		بر او افشان کرامت‌ها دمادم
معظم دارش اندر دین و دنیا		به حق حرمت اسمای اعظم
وجودش در بنی آدم غریب است		بدو صد فخر دارد جان آدم
مخلد دار او را همچو جنت		که او جنات جنات است مبهم
ز رنج اندرون و رنج بیرون		معافش دار یا رب و مسلم
جهان شاد است وز او صد شکر دارد		که عیسی شکرها دارد ز مریم
دعاهایی که آن در لب نیاید		که بر اجزای روح است آن مقسم
مجاب و مستجابش کن پی او		که تو داناتری والله اعلم