دیوان شمس/حرام است ای مسلمانان از این خانه برون رفتن
پرش به ناوبری
پرش به جستجو
| ' | دیوان شمس (غزلیات) (حرام است ای مسلمانان از این خانه برون رفتن) از مولوی |
' |
| حرام است ای مسلمانان از این خانه برون رفتن | می چون ارغوان هشتن ز بانگ ارغنون رفتن | |
| برون زرق است یا استم هزاران بار دیدستم | از این پس ابلهی باشد برای آزمون رفتن | |
| مرو زین خانه ای مجنون که خون گریی ز هجران خون | چو دستی را فروبری عجایب نیست خون رفتن | |
| ز شمع آموز ای خواجه میان گریه خندیدن | ز چشم آموز ای زیرک به هنگام سکون رفتن | |
| اگر باشد تو را روزی ز استادان بیاموزی | چو مرغ جان معصومان به چرخ نیلگون رفتن | |
| بیا ای جان که وقتت خوش چو استن بار ما می کش | که تا صبرت بیاموزد به سقف بیستون رفتن | |
| فسون عیسی مریم نکرد از درد عاشق کم | وظیفه درد دل نبود به دارو و فسون رفتن | |
| چو طاسی سرنگون گردد رود آنچ در او باشد | ولی سودا نمیتاند ز کاسه سر نگون رفتن | |
| اگر پاکی و ناپاکی مرو زین خانهای زاکی | گناهی نیست در عالم تو را ای بنده چون رفتن | |
| تویی شیر اندر این درگه عدو راه تو روبه | بود بر شیر بدنامی از این چالش زبون رفتن | |
| چو نازی می کشی باری بیا ناز چنین شه کش | که بس بداختری باشد به زیر چرخ دون رفتن | |
| ز دانشها بشویم دل ز خود خود را کنم غافل | که سوی دلبر مقبل نشاید ذوفنون رفتن | |
| شناسد جان مجنونان که این جان است قشر جان | بباید بهر این دانش ز دانش در جنون رفتن | |
| کسی کو دم زند بیدم مباح او راست غواصی | کسی کو کم زند در کم رسد او را فزون رفتن | |
| رها کن تا بگوید او خموشی گیر و توبه جو | که آن دلدار خو دارد به سوی تایبون رفتن |