دیوان شمس/بده آن باده دوشین که من از نوش تو مستم

'

دیوان شمس (غزلیات) (بده آن باده دوشین که من از نوش تو مستم) از مولوی

'

بده آن باده دوشین که من از نوش تو مستم		بده ای حاتم عالم قدح زفت به دستم
ز من ای ساقی مردان نفسی روی مگردان		دل من مشکن اگر نه قدح و شیشه شکستم
قدحی بود به دستم بفکندم بشکستم		کف صد پای برهنه من از آن شیشه بخستم
تو بدان شیشه پرستی که ز شیشه است شرابت		می من نیست ز شیره ز چه رو شیشه پرستم
بکش ای دل می جانی و بخسب ایمن و فارغ		که سر غصه بریدم ز غم و غصه برستم
دل من رفت به بالا تن من رفت به پستی		من بیچاره کجایم نه به بالا نه به پستم
چه خوش آویخته سیبم که ز سنگت نشکیبم		ز بلی چون بشکیبم من اگر مست الستم
تو ز من پرس که این عشق چه گنج است و چه دارد		تو مرا نیز از او پرس که گوید چه کسستم
به لب جوی چه گردی بجه از جوی چو مردی		بجه از جوی و مرا جو که من از جوی بجستم
فلن قمت اقمنا و لن رحت رحلنا		چو بخوردی تو بخوردم چو نشستی تو نشستم
منم آن مست دهلزن که شدم مست به میدان		دهل خویش چو پرچم به سر نیزه ببستم
چه خوش و بیخود شاهی هله خاموش چو ماهی		چو ز هستی برهیدم چه کشی باز به هستم