دیوان شمس/این چه چتر است این که بر ملک ابد برداشتی

'

دیوان شمس (غزلیات) (این چه چتر است این که بر ملک ابد برداشتی) از مولوی

'

این چه چتر است این که بر ملک ابد برداشتی		یادآوری جهان را ز آنک در سر داشتی
زلف کفر و روی ایمان را چرا درساختی		ز آنک قصد ممن و ترسا و کافر داشتی
جان همی‌تابید از نور جلالت موج موج		ز آنک تو در بحر جان دریا و گوهر داشتی
پیش حیرتگاه عشقت جمله شیران در طلب		بس که لرزیدند و افتادند و تو برداشتی
هم تو جان را گاه مسکین و اسیر انداختی		هم تواش سلطان و شاهنشاه و سنجر داشتی
صد هزاران را میان آب دریا سوختی		صد هزاران را میان آتشی تر داشتی
در یکی جسم طلسم آدمی اندر نهان		ای بسی خورشید و ماه و چرخ و اختر داشتی
در چنین جسم چو تابوتی میان خون و خاک		این شهید روح را هر لحظه خوشتر داشتی
آفتابا پیش تو هر ذره‌ای کو شکر کرد		مر دهان شکر او را پر ز شکر داشتی
از نمک‌های حیاتت این وجود مرده را		تازه و خوش بو چو ورد و مشک و عنبر داشتی
شمس تبریزی ز عشقت من همه زر می‌زنم		ز آنک تو بالا و پست عشق پرزر داشتی