دیوان شمس/آه که آن صدر سرا می‌ندهد بار مرا

'

دیوان شمس (غزلیات) (آه که آن صدر سرا می‌ندهد بار مرا) از مولوی

'

آه که آن صدر سرا می‌ندهد بار مرا		می‌نکند محرم جان محرم اسرار مرا
نغزی و خوبی و فرش آتش تیز نظرش		پرسش همچون شکرش کرد گرفتار مرا
گفت مرا مهر تو کو رنگ تو کو فر تو کو		رنگ کجا ماند و بو ساعت دیدار مرا
غرقه جوی کرمم بنده آن صبحدمم		کان گل خوش بوی کشد جانب گلزار مرا
هر که به جوبار بود جامه بر او بار بود		چند زیانست و گران خرقه و دستار مرا
ملکت و اسباب کز این ماه رخان شکرین		هست به معنی چو بود یار وفادار مرا
دستگه و پیشه تو را دانش و اندیشه تو را		شیر تو را بیشه تو را آهوی تاتار مرا
نیست کند هست کند بی‌دل و بی‌دست کند		باده دهد مست کند ساقی خمار مرا
ای دل قلاش مکن فتنه و پرخاش مکن		شهره مکن فاش مکن بر سر بازار مرا
گر شکند پند مرا زفت کند بند مرا		بر طمع ساختن یار خریدار مرا
بیش مزن دم ز دوی دو دو مگو چون ثنوی		اصل سبب را بطلب بس شد از آثار مرا