دیوان شمس/آن عشرت نو که برگرفتیم
پرش به ناوبری
پرش به جستجو
| ' | دیوان شمس (غزلیات) (آن عشرت نو که برگرفتیم) از مولوی |
' |
| آن عشرت نو که برگرفتیم | پا دار که ما ز سر گرفتیم | |
| آن دلبر خوب باخبر را | مست و خوش و بیخبر گرفتیم | |
| هر لحظه ز حسن یوسف خود | صد مصر پر از شکر گرفتیم | |
| در خانه حسن بود ماهی | رفتیمش و بام و در گرفتیم | |
| آن آب حیات سرمدی را | چون آب در این جگر گرفتیم | |
| چون گوشه تاج او بدیدیم | مستانهاش از کمر گرفتیم | |
| هر نقش که بیوی است مردهست | از بهر تو جانور گرفتیم | |
| هر جانوری که آن ندارد | او را علف سقر گرفتیم | |
| هر کس گهری گرفت از کان | از کان همه سیمبر گرفتیم | |
| از تابش نور آفتابی | چون ماه جمال و فر گرفتیم | |
| شمس تبریز چون سفر کرد | چون ماه از آن سفر گرفتیم |