دیوان بیدل شیرازی/ خارا شکاف

سنبل تر

خارا شکاف از بیدل شیرازی

'

دیوان بیدل شیرازی

عارض نیکوی تست آینۀ جان		خلق همه صورت و تو معنیی انسان
ما بتو مستغرق و تو فارغی از ما		ما به تو مستانس وز ما تو گریزان
جلوۀ روی تو برد دل ز زلیخا		وان همه افسانه بود یوسف کنعان
لعل لب تست زیر زلف شبه رنگ		یا ظلماتست و خضر و چشمۀ حیوان
در همه عالم به هیچ کس نگذارند		خاطر مجموع آن دو زلف پریشان
نسبت رویت به برگ گل نتوان داد		سیب درختان کجا و سیب زنخدان
گر همه روئینه تن ز پای در آرد		ترک کماندار تو به ابرو و مژگان
تیر تو خارا شکاف و بیدل مسکین		سینه چو پرویزنش ز ناوک خوبان

***