دیوان بیدل شیرازی/یک خانۀ تنگ و هفت لشکر
پرش به ناوبری
پرش به جستجو
| شرارۀ آه | یک خانۀ تنگ و هفت لشکر از بیدل شیرازی |
خیزد سنبل از آذر |
| دیوان بیدل شیرازی |
| دل عشق بتان گرفت از سر | از دل بنــالیــــــم یا ز دلبــــر | |
| ای ماه منیــر مهر گستـــــر | مویت چون دود و رویت آذر | |
| آذر کس دیده روح بخشـــای | یا دود شنیــــــــده روح پـرور | |
| روی تو اگر نه ساحر از چیست | بر آذر او بنفشـــــــــۀ تــــر | |
| زلف تو اگر نه چشم بند است | خور کرده نهان چرا به چادر | |
| یک دیده و صـــد هزار پیکــــان | یک سینه و صد هزار خنجر | |
| این جان فکار عشق جانسوز | این مشت گیاه و کوه آذر | |
| یک قطرۀ خون و لجۀ غم | یک خانۀ تنگ و هفت لشکر | |
| یک خاطر و صد هزار سودا | یک سینه و صد هزار اخگر | |
| از صبر اگر چه جوشنم لیک | پیکان غمــــش بود زره در | |
| یک مالک و هر چه هست مملوک | یک خواجه و هر که هست چاکر | |
| یک دلبر و کشوریست بیدل | یک خسرو و عالمیست لشکر | |
| من بندۀ ناتوان مسکین | او مولی و دادخواه و داور | |
| گر دل طلبد ز جان دهم دل | ور جان خواهد به کف نهم سر |
***