دیوان بیدل شیرازی/کلک

مضراب غم

کلک از بیدل شیرازی

اهل ریا

دیوان بیدل شیرازی

چه شود گر دم مردن به سر بالینم		بنشینی و جمالت دم دیگر ببینم
جان رسیدم به لب و رفت طبیب از بالین		فرصتی کو که دمی با تو دگر بنشینم
دوش در واقعه دیدم لب میگون ترا		مست امروز از آن واقعه ی دوشینم
مگرش ناوک مژگان گشاید ور نه		عقده ها در دل از آن زلف گره آکینم
بوسه ای چند شنیدم که به مردم دادی		گر زکاتست بمن ده که بسی مسکینم
چون بود رسم که دیوانه به زنجیر کشند		پای دل بست بدان سلسله ی مشکینم
گر مسلمان نبود هر که پرستت صنمی		من همه عمر به این دین و به این آئینم
عهد بشکستی و پیمان من آنست که بود		تو نه امسال چو پاری و من آن پارینم
خامه ام بین چسان رونق شکر بشکست		بسکه بردند به هر جا سخن شیرینم
بشکنم کلک و دگر شعر نگویم ز خدوک		زان لب شهد فشان گر نکند تحسینم
بیدل این سیل که از دیده ی گریان برخاست		شهری از جا بکند گر نکند تسکینم

***